San Pedro de Atacama: In San Pedro gingen we naar de meren Miscanti Miñeques. Daarvoor moesten we 1800m stijgen met de auto, want de meren lagen op 4100m. De auto deed het goed op hoogte. Bij de meren lag sneeuw. Dat was niet normaal voor de nu. Normaal sneeuwt het alleen in februari. Wij waren de eersten die bij de sneeuw aankwamen. De mensen van de CONAF (die op een nationaal park passen) zaten al op ons te wachten. We hadden ook een gids meegenomen, Claudio, want die wilde ook graag de sneeuw zien. Er was niet zoveel wind, het was niet eens koud. We hebben een echt sneeuwballengevecht gehouden. Helaas waren er geen vicuña's (hele dunne lama's), die waren allemaal weggegaan door de sneeuw.
We wilden ook nog naar een ander meer, maar dat lukte niet met de sneeuw. Papa heeft met onze auto wel een Braziliaanse auto uit de sneeuw moeten trekken (in Brazilië kennen ze geen sneeuw, dus die domme meneer was door de hoogste sneeuwberg op de weg gereden). Mama en ik hadden foto's gemaakt.
Groetjes van Mart

Arica: Arica ligt helemaal in het noorden van Chili. We moesten daar heel lang zoeken naar een cabaña. En bij de cabaña zaten weer heel veel honden. Maar nu hadden we alle schoenen binnen gezet.
We zijn naar de vismarkt geweest. Er zaten pelikanen en zeeleeuwen. Ik schrok me rot want de pelikanen zaten zo dichtbij dat ik ze bijna kon aanraken. En zo'n pelikaan is ongeveer even groot als ik ben (ruim 1 meter). We hebben er ook gegeten, empanadas. Dat is een opgevouwen broodje met warm vlees erin. Daarna zijn we naar het strand geweest. Mart en Tijn en ik hebben een heel groot kasteel gebouwd en ook een huis. Dat was mijn verhaaltje,

Wout